The long way east: Bert en Marieke op weg naar Iran

Reisblog

Laatste bericht van: 2010-12-19

Thuis! (2010-12-19)

na 20 000km en ongeveer 165 dagen zijn we terug thuis!

We gaan van de kerstdagen genieten met de families, maar we hebben nog wel wat tijd vrij ook. Als iemand ons nog wil zien, kan je nog mailen of bellen naar Marieke.

Bedankt aan iedereen die onze blog heeft gevolgd. Het was erg prettig en motiverend om de vele reacties te lezen die we kregen.

En voor de nieuwsgierigen: we zijn niet met 3 teruggekeerd :-)
drie dagen Wenen (2010-12-09)

Nog even een korte update:

We zitten ondertussen al drie dagen in Wenen: We vonden een couchsurfster buiten de stad met een grot huis voor haar alleen. We hebben hier een eigen kamer en voelen ons dus erg op ons gemak om efjes te bekomen. Couchsurfster Bianca is trouwens een heel sympathiek meisje. We hebben het dus getroffen! Nu we hier in een modern huis met vloerverwarming zitten is de heimwee naar ons huisje precies overgegaan. De tijd begint zelfs nogal rap te korten, want de 20ste moeten we toch wel weer thuis zijn.

Vanavond gaan we langs bij Martin, een gast die we in Montenegro een lift gaven en bij wie we nu kunnen slapen. Morgen gaan we dan naar Salzburg waar we normaalgezien in het appartementje van een couchsurfster terecht kunnen die zelf in Munchen zit maar ons vertrouwt. Wat een eer! En daarna gaan we nog maar eens couchsurfen in de buurt van Munchen. t Ziet er dus niet meteen naar uit dat we nog in onze bevroren Sven gaan moeten slapen of ons blauw gaan betalen aan hotels.

Oef! t Is precies wel een heel andere reis die we nu maken. We bezoeken bijna alleen maar steden en kamperen helemaal niet meer. Anders maar ook leuk. t Is wel een stuk vermoeiender dus uitgerust gaan we waarschijnlijk niet zijn als we weer thuis zijn. Maar t is alleszins interessant. Na Boedapest zijn we een stukje door Slowakije gereden en hebben we een toertje gedaan in Bratislava. Een eerder kleine hoofdstad, maar heel mooi. Daar willen we nog wel eens terug als t mooier weer is.

De laatste dagen hebben we Wenen verkend en wat musea gedaan. De stad is mooi, maar wat overweldigend met al die imposante historische gebouwen die aan cremetaarten doen denken.

Bert is wat ziekjes aan het worden maar ja, als hij niet met azijn wil gorgelen (tip van zijn oma) zal hij de gevolgen van een zere keel moeten dragen he.
Enfin, we verzorgen ons wel hoor!

Vele groetjes en tot binnenkort!
De eindspurt (2010-12-05)

amai
we zitten momenteel in Boedapest waar het de stenen uit de grond vriest. De laatste week was een sneltrein. We sjeesden door Bulgarije (mooi landschap, maar heel, heel erg arm land). Dan zaten we een nacht vast aan de grens met Servi�, omdat we nog altijd met onze internationaal geseinde nummerplaat rijden. Veel heen-en-weer-gebel tussen iemand van Shengen, de Belgische politie en de ambassade in Sofia. Uiteindelijk lieten ze ons gaan, omdat niemand precies weet hoe dat opgelost moet worden. Joepie!

We reden heel snel Servie door. Geen EU, maar veel rijker dan Bulgarije. Misschien maffia? We bezochten Belgrado in enkele uren (koud en niet zo spectaculair vonden we)

Boekarest in Roemeni� bezochten we niet meer, omdat we ontdekten dat het museum dat we wilden bezoeken enkele dagen gesloten was.

We konden wel mooie de Donau volgen, zoals we gepland hadden. Zo vermijden we bergen en is de temperatuur iets beter (al betwijfelen we dat hier). Machtige rivier trouwens amai!

Enfin, Na Servi� reden we door naar Hongarije, waar de grenscontrole blijkbaar veel lakser is. Ze keken wel in de koekjeskast, maar niet in onze badkamer...

We kwamen op een camping nabij Boedapest. De oude eigenaar was nogal verbitterd over het leven in Hongarije. Er is blijkbaar heel veel armoede (en die zie je ook in de stad) sedert de EU. DE grote bedrijven komen wel, maar de lokale bevolking wint daar niks bij. Veel werkloosheid is het gevolg als die fabrieken dan ook nog eens sluiten.

Het toerisme is volgens die man ook nog maar een tiende van tien jaar geleden. Hij wil zijn camping dan ook verkopen, zoals zoveel campingeigenaars hier...

Nu, voor ons was het hier een kleine hel, omdat we voor het eerst terug in de sneeuw zaten en in de vrieskou. s avonds kunnen we net genoeg verwarmen, maar s nachts zetten we de verwarming uit met als gevolg dat tegen de ochtend alles bevroren is. Niet prettig opstaan zo.

We gaan de komende tijd dan ook hotels zoeken of couchsurfen. Morgen hebben we al een plekje in Wenen waar we twee dagen mogen overnachten. Tof!

Daarna gaan we snel terug naar huis, waar een deftige verwarming is en een groot, zacht donsdeken.

vele groeten

Bert en Marieke

ps: straks gaan we hier de sjieke badhuizen bezoeken, omdat we ons ook niet meer kunnen wassen. Ik heb het nog geprobeerd om een beetje te wrijven met een ijspegel, maar leuk is dat niet!
net in Bulgarije (2010-11-27)

hei
ik typte gisterne nog een verslagje vanuit Turkije. ondertussen zitetn we in Bulgarije en morgen wellicht in Roemenie, waar we nog Boekarest zullen bezoeken

veel leesplezier en geen paniek: we leven dus nog :)

Marie is de hamam gaan bezoeken hier in Edirne. Ikzelf ben wat mottig en blijf in de auto. Tijd dus om een nieuw verslagje te typen.

Het is vandaag wellicht onze laatste dag in Turkije. Bulgarije (hier zeggen ze Bulgaristan) is maar 15 km verder. We zijn er nog niet echt op voorbereid. Pas gisteren lazen we dat Bulgarije in april heeft afgezien van de invoering van de Euro, zodat we nog maar eens geld zullen moeten wisselen.
We hebben nog een dikke drie weken voor de boeg en willen nog door Roemeni�, Servi�, misschien Slowakije, Oostenrijk en Duitsland. We zullen goed moeten doorrijden!

Nog over Turkije: tijdens onze tijd aan de zee, waar we enkele heerlijke dagen doorbrachten op een bijna verlaten camping bij Kas, werd het weer dag na dag slechter, waardoor we al vrij snel de tocht naar Istanbul begonnen. Toevallig arriveerden we op een avond in het stadje Selcuk, waar de ru�nes van Efese bleken te liggen. Dat is de bestbewaarde Romeinse stad van het Middellandsezeegebied lezen we hier. We waren eerst niet van plan te gaan, maar de druk was te groot. De prijs was tamelijk hoog (10 euro pp), maar het was de moeite, al had ik moeite met de vele replicas en ook met de massa mensen van een net aangemeerd cruiseschip. Het kleine museum, met onder andere een bekend beeldje van de god Priapus (met een enorm groot derde been) was dan wel weer enorm boeiend.

In Selcuk aten we ook de lekkerste �Pide� (Turkse pizza) van de reis. Voor Marieke is het eten hier trouwens een uitdaging. Het is echt een vleesland. Vegetarische alternatieven bestaan niet echt, waardoor ze de broodjes met kaas (burek) en de pide met paddenstoelen al ferm beu is. Sedert ik profitari�r geworden ben (ik eet alleen nog vlees als het me aangeboden wordt -inclusief op restaurant-) bereiden we zelf geen vlees meer. Van thuis hadden we wel een hele voorraad poedertjes mee, maar die raken stilaan uitgeput.
Op een dag wilde Marieke ��ikofte� uitproberen, iets met bulgur en kruiden, maar wegens het ontbreken van een gebruiksaanwijzing op de verpakking werd het iets met de consistentie van buikloop (hoewel het lekker smaakte!)

We hebben er weinig hoop op dat de komende landen meer vegetarische alternatieven zullen bieden, dus wordt het even op de tanden bijten...

Enfin, na Selcuk reden we naar de zuidkust van de zee van Marmarra, waar we de volgende dag de overzetboot gingen nemen naar Istanbul, kwestie van het drukke verkeer door de stad te vermijden.
Die avond bleek onze boiler echter stuk, waardoor ik in regen en wind ons dak op moest om alles los te vijzen (en altijd blijkt de allerlaatste vijs dan te verroest. Grrr!). Enfin, na enkele uren sleutelen ben ik er -en ik zeg dit met de nodige trots- in geslaagd om onze boiler te herstellen. Blijkbaar was een spinnetje zo onvoorzichtig geweest om een dicht web te maken in de doorgang van het gas, waardoor het de verkeerde kant opstroomde en de vlam naar buiten sloeg...

Ik wil hier even Mariekes dagboek citeren (nu ze er niet is, hihi): �Qu� marido genial tengo!�. (soms schrijft ze Spaans in haar dagboek)

Ondertussen heb ik al heel wat moeten herstellen eigenlijk. De verwarming, de waterpomp, de lekkende dakramen, de kranen, de frigo... maar alles werkt nu dus zoals het hoort. We hopen dan ook dat we een goeie prijs krijgen als we de Sven doorverkopen, zeker nadat we gisteren ook nog de carrosserie lieten herstellen (uitbuilen en opnieuw lakken).
We namen dus de overzetboot naar Istanbul. Anderhalf uur op een rustige zee, maar toch net genoeg deining om Marieke lichtjes zeeziek te maken (aldus Bert, die er volgens mij meer last van had dan ik � noot van Marieke). Een grappig fenomeen op die boot (en ook op bussen trouwens) is dat ze de mensen vragen om de gsm uit te zetten. Zogezegd om de apparatuur niet te verstoren. Dat in de rest van de wereld het openbaar vervoer daar geen last van heeft, ontgaat ze blijkbaar. Ze gehoorzamen dan ook braaf, wat erg verwonderlijk is omdat de gsm wel lijkt uitgevonden voor de Turken. Ongelofelijk hoe vaak ze staan te bellen. Soms met 2 gsms tegelijk (niet gezeverd!)

Istanbul bezochten we in een dag of 4. De stad heeft enorm veel te bieden, maar ik vermoed dat we al te hoge verwachtingen hadden. Niet dat we teleurgesteld zijn, maar ook niet meer dan dat. De bazaar was nu niet erg anders dan de tientallen bazaars in andere steden. De moskee�n waren wel groter, maar daarom niet veel mooier dan die in andere steden (hoewel de Aya Sofia me wel aangreep). Marieke vond het dan weer -terecht- jammer dat het oude stadsdeel wel etnisch gezuiverd lijkt, zodat je enkel toeristen ziet en ook aldus behandeld wordt door de verkopers...

Maar misschien is het ook gewoon de vermoeidheid en onze verwaandheid die ons parten speelt. We zagen al zoveel moois dat we oververzadigd worden...

In Istanbul spraken we af met 2 meisjes (het bleken er uiteindelijk 5), waardoor we nog wat meer konden ingaan in de cultuur en de politiek. Het land is enorm divers en complex, waardoor het ook voor ons (die al vele uithoeken zagen), moeilijk te vatten is. We praatten languit over het onderwijs, de taal, de invloed van de militairen, het omstreden referendum van september, de invloed van de huidige religieuze partij van Erdogan en over de spannende al-dan-niet toetreding tot de Europese Unie.

Wat mij betreft is het niet logisch zon sterk strategische en ontwikkelde partner niet toe te laten en Albani� bijvoorbeeld wel...

Verder nog wat weetjes:
-ik ben mijn bankkaart kwijt (vergeten in een automaat)
-we hebben eindelijk een nieuwe nummerplaat (laten maken voor 5 euro in een reclamebedrijf)
-de was droogt niet zo goed, nu ze binnen in de auto moet drogen
-ik kocht een nieuw en sjiek horloge
-ik verlang enorm naar frietjes met stoofvleessaus! Gelieve dan ook geen mails meer te sturen om me jaloers te maken!
-we maken veel boel over kleine dingen, maar maken het altijd weer goed! Het zal goed zijn om weer tegen onze maten te kunnen klagen over onze wederhelft :-)
-Attaturk is nog altijd absurd populair bij zijn aanhangers
-een gsm kopen is hier geen goed idee omdat je een heleboel papieren moet invullen om te registreren.
-we hebben voor het laatst de dure Turkse diesel getankt
-enkel dronken of onwetende toeristen dragen een Fes (dat rode hoedje met een lintje). Sedert Attaturk het verbood, is het omstreden en dragen de gelovige mannen een kleine mutsje of helemaal niks.
-ik ben die liefelijke gezangen uit de moskee snachts al kotsbeu! Dan liever terug de kerkklokken van onze Madeleinekerk in Brugge
-Marieke is terug van de hamam en heeft het goed gehad als enige bezoekster. Al was de massage wel erg zacht...
-ik kocht mezelf een wollen onderhemdje waardoor ik het zalig warm heb hier onder de dekens op de zetel. Ik ga nog een tukje doen nu! Doei!

Ps: in Brugge loopt van 27 november tot 12 december een rondreizende fototentoonstelling in het kader van �Brugge Centraal�. Daar hangen normaal ook twee fotos van mij tussen die ik maakte in opdracht van Tapis Plein vzw. Ik zal ze zelf niet zien, dus wil iemand eens gaan kijken?
Terug in Turkije (2010-11-10)

Zo terwijl Marieke de afwas doet, kan ik eindelijk beginnen aan nog een verslagje.
Ik zal proberen om t chronologisch te doen. En in t kort.

Zowat 2 weken geleden alweer verlieten we Iran. In de laatste weken in Iran hebben we nog heel wat plaatsen bezocht.
We reden een stuk door een zandwoestijn en door bergen naar Yasd. Een oude stad die vooral uit modder is opgetrokken. Ook Kashan, waar we nog eens op hotel gingen, was zon soort stad. Daar bezochten we nog indrukwekkende gebouwen en zagen we windtorens. Die natuurlijke ventilatie gebruikten ze om de huizen te koelen. Dat systeem werkt nog steeds uitstekend en t is nodig ook. In die woestijnsteden was t overdag nog tegen de 40 graden. Gelukkig was er veel schaduw.

Later gingen we �of the beaten track�, zoals de reisgidsen dat zo lelijk omschrijven. We reden door ferm bergachtig Koerdisch gebied in Iran om een oude versterkte burcht te bezoeken (Taksht-e-suleiman � zie fotos). Helaas hadden we weer wat teveel geremd en was het bang en langzaam verderrijden tot de remmen weer afgekoeld waren. Enfin, we deden er uiteindelijk drie dagen over, maar t was wel de moeite. De landschappen daar waren heerlijk zacht en kleurrijk in vergelijking met de woestijn waar we uit kwamen.

Aja: onderweg zijn we ook nog snel in Qom gepasseerd. Dat is het machtscentrum van de religieuze conservatieven in Iran en dus niet zo fijn als westerling. Daar zagen we de nogal frappante muurtekening die je ook in de fotos kan zien. Het Iraanse leger behaalt er een glorieuze overwinning op de Amerikaanse arend...Tjah.
Gelukkig hebben we uit de vele gesprekken met de mensen daar begrepen dat ze de politiek van Ahmedinejad en co even belachelijk vinden als wij. De woede zit soms erg diep bij de mensen en velen willen het land uit.
Ondertussen kunnen we dit op onze blog zetten. In Iran zelf merkten we dat vele reisblogs (en ook de nieuwssites) ongegeneerd geblokkeerd worden door de overheid, dus hebben we daar niks politieks geschreven. We kunnen wel wat frappante dingen over de politiek en censuur zeggen, maar die verhalen houden we voor thuis. Je moet ons maar eens uitnodigen :-)

Achteraf beschouwd blijven Persepolis en Isphahan toch de toppers van de reis en we zijn toch ook een stuk van ons hart verloren in het land.

Enfin, ondertussen zijn we dus in Turkije. De eerste week zaten we nog in het oosten, Koerdistan. Wij voelden ons er erg veilig, ondanks de grote militaire aanwezigheid. De aanslagen, die volgens de overheid en de modale Turk zeker het werk zijn van de PKK (al twijfelen we daar soms aan), richten zich steeds tegen het leger, en niet tegen toeristen.
Je hoorde misschien ook van de aanslag in Istanboel? Daar gaan we volgende week heen, maar wees niet ongerust!

Soit, wegens de kou (eerste sneeuw) zijn we in een razend tempo (80 km/uur) verdergereden richting Cappadoci�. Daar was het al een pak warmer. We wilden er opnieuw naartoe, nadat we in september te zwaar gedegouteerd waren geraakt van de vele toeristen met uiterst bedenkelijke vestimentaire smaak.

Gelukkig kregen we gelijk en was de massa al weg. We konden ongestoord uren rondwandelen zonder andere toeristen tegen te komen. Het is echt een wonderbaarlijk landschap, maar als toerist wordt het geld wel uit je zakken geklopt, zodat de algemene ervaring negatief kan zijn. Zover lieten we het niet komen. We bezochten enkel de �minder� bekende plaatsen en vermeden de drukste plekken. We hadden nog een hilarisch momentje, toen een behoorlijk lompe West-Vlaamse familie op ons plekje kwam staan. Wij deden alsof onze neus bloedde, maar ze hadden snel door dat Marieke, die in de auto was, Nederlands sprak. Ze had het aan haar rekker, terwijl ze over mij zeiden dat ik �daar toch zo mooi tegen die boom stond�, kon ik me bijna niet inhouden. JE moet weten dat we als we Nederlands horen, over t algemeen zwijgen of overschakelen op bijvoorbeeld Spaans. We zijn tenslotte op reis en hebben dan niet altijd zin in gesprekken over de Belgische politiek of het huidige niveau van Club Brugge.

Oei, tis alweer lang aan t worden.

Verder:
Konja bezocht: een van de grootste steden. Leuke bazaar waar we nog wat dekens kochten, een wollen onderhemd (heerlijk!) en bezochten een pelgrimsoord met de begraafplaats van de stichter van de Derwisjen (die met die lange rokken ronddraaien!) Het moet zowat de laatste plaats zijn waar we nog traditionele Turken zagen, want ondertussen zijn we aan de Turkse Riviera beland en hier is de cultuur in de praktijk dezelfde als aan de Costa del Sol of Blankenberge. (beetje zwart-wit gezegd, ik weet het, maar t verschil met het binnenland-oosten is enorm!)

Onze eerste kennismaking was een strandje dicht bij Antalya, waar we bijna over onze nek gingen tijdens de picknik op het strand. Hordes bejaarden holden er heen-en-weer tussen de Duitse restaurants (�mit Schweinefleisch�), de Engelse Pubs met �tonight Manchester-Liverpool� en de lelijke persions die de hele kust ontsieren. En dan die kleren. Man, man man! Nooit gedacht dat een jaren-80-zonnebril het mooiste accessoire kon zijn bij een bierbuik, oranje baseballpet, nietsverhullende zwembroek en witte sokken die uit de crocs komen.

We waren er vlug weg, maar gingen niet al te ver, want het klimaat is hier goed en er is gewoon wel veel historisch erfgoed te zien.

Gisteren bezochten we de ru�nestad Thermessos. Hoog op een berg kan je tussen de woekerende vegetatie de resten zien van een theater, tempels en zulks meer van 2000 jaar oud. De ligging alleen is al wonderbaarlijk en het feit dat je gewoon mag rondlopen (geen rode touwen waar je tussen moet blijven) geven je een romantisch gevoel als van een ontdekkingsreiziger. Ook hier weer konden we vaststellen dat het hoogseizoen al voorbij is. Blijkbaar blijven de toeristen aan het strand hangen. Oef!

Vandaag een natuurgebied bezocht met een kloof van wel 600 meter diep! Machtig! Ik was in mijn nopjes, want er zaten wat bijzondere vogels (slechtvalk, blauwe rotslijster e.d.) en voor Marieke was het fijn om op zon plek nog eens op t gemak te lezen. We zagen welgeteld nog twee andere mensen in het hele park!

Vanavond klommen we nog een berg op om de eeuwige vlammen van Chimaera te zien. Uit een aantal spleten uit de grond komt gas, dat aan het oppervlak ontbrandt. We waren net op tijd om ons te installeren bij een vlammetje en konden dan rustig wachten tot het donker werd. Mooi en fotogeniek!

Onze verdere plannen bestaan uit het op temperatuur komen aan de kust, nu en dan iets bezoeken, toeristencentra vermijden en uiteindelijk naar Istanboel rijden/varen (overzetboot). Daar gaan we nog een dag of drie spenderen, voor we de koude terugtocht door Bulgarije en Roemeni� verderzetten.

Zo. Voor de rest: we zitten bijna door onze voorraad vegetarische poeiertjes heen. Marieke heeft af en toe wat last van al-dan-niet-ingebeelde lichamelijke ongemakken en Ik heb te weinig tijd om alle fotos te bewerken die ik maak. Pff, op reis gaan h�!

Mijn ma komt dezer dagen terug thuis van Bolivi� en Peru, dus daar denk ik veel aan. Verder mis ik onze vriendje toch echt wel al keihard en begint het werk toch ook alweer in mijn hoofd rond te spoken.

Allez. We gaan slapen en hopelijk morgen dit verslagje op internet zetten (we typen het eerst op onze mini-laptop.

Slaapwel!
Alle berichten bekijken?

klik hier

The long way east

Reisblog

CONTACT

Volg Bert en Marieke op hun heroische reis!